شما که نمی دونید؟

 

28/خرداد/88

چند وقته خیلی بد عادت شدم بعد از نماز صبح به جای اینکه سر به سجده بگذارم و سجده شکر را به جا بیارم ،خیلی شیک سرم را می ذارم کنار مهر و روی سجاده پخش می شم خجالت  ولی خداییش خیلی حال می ده چه آرامشی ،وای چه صفایی ، انگار سرم را روی پاهای خدا گذاشته باشم مثل یه بچه راحت به خواب می رم .خواب

خدایا نمی دونم کارم خوبه یا بد اما اگر فرشته ها باز خواستن گیر بدن بهشون بگو:

بنده ام خسته و دلشکسته است ، شما که نمی دونید دلشکستگی یعنی چی ؟

 و باز هم این شعر را زیر لب تکرار می کنم  و آروم به خواب می رم :

خدایا اگر بنده ای بد کارم

شوق رحمت دارم

اشک غم می بارم

                                           بی قرارم . . . .

سلاح من ،چشمان ترم

من ، به پشت درم

جان مولا وا کن

جان مولا وا کن

جان مولا وا کن

                                                           بی قرارم . . . .

 

 

پ.ن : هیچ سبزی ، سبزتر از سجاده من نیست . خدایا شکرت قلب

  
نویسنده : سرآشپز گوگولی ; ساعت ۱:٤٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۸ خرداد ۱۳۸۸
تگ ها : روزگار من